Van onrustige baby naar relaxte baby

7 maart 2019 was de dag dat we opnieuw ouders werden! Onze lieve, mooie, knappe knulletje Sep was geboren! Met 41+6 weken heeft hij ruim de tijd genomen om lekker lang in mijn buik te wonen. Waar ik dacht dat we nu redelijk ervaren ouders waren en een tweede er prima bij kon, was het best even anders nu, omdat Sep zo onrustig en huilerig was. Lezen jullie mee waar we aan gedacht hebben en gedaan hebben?

Goed, ons tweede kindje was geboren, ein-de-lijk. Nog net op tijd voordat ik weer zou worden ingeleid. De bevalling ging eigenlijk prima (hele bevallingsverhaal lezen, klik dan hier). Nadat mijn vliezen waren gebroken ben ik in 3 uur tijd van 4cm naar de geboorte van Sep gegaan. Zonder medische hulp of pijnstilling. Sep stond meteen ‘aan’ toen hij geboren was. Kei-hard huilen en zocht direct troost bij de borst. Lot huilde heel zachtjes, een heel verschil. Ook de kraamverzorgster vond Sep tijdens de kraamweek een pittig mannetje. Hij liet goed van zich horen wanneer hij honger had of iets even niet naar zijn wens ging. In de weken daarna werd het huilen en de onrust alleen maar meer. Lichamelijk was ik na de bevalling echt dik in orde, maar het was toch best pittig omdat Sep zo weinig sliep en àls hij sliep was dat tegen één van ons aangepakt. De volgende ochtend stond om 7u ons vrolijke meisje weer klaar om een nieuwe dag te gaan beleven. Waar we tijdens haar eerste weken ‘s morgens nog konden bijslapen na een slechte nacht, kon dat nu niet. Zomaar overdag rusten kon ook niet, want er liep een peutertje rond. Ik probeerde ze ‘s middags tegelijk te laten slapen, soms lukte dit wel, vaak ook niet. Toen Lot een baby was, deed ik vaak de nachtdiensten. Ik had immers toch verlof en Matthijs moest na 3 weken weer werken. Nu was dat hetzelfde, maar doordat ik overdag ook niet kon bijtanken, was Matthijs er ‘s nachts net zo vaak uit. Heel fijn voor mij, want zo kon ik toch wat uurtjes slapen soms. Er zaten regelmatig nachten bij dat we maar 2 of 3 uur sliepen.

Hartstikke zielig voor Sep ook natuurlijk. Wat zat die kleine knul nu dwars? Ik heb aan van alles gedacht. Verborgen reflux. Hij spuugde niet veel maar slikte wel weg na de voeding, ondanks dat we hem na een voeding echt een tijdje rechtop hielden. Ik heb 3 dagen Johannesbroodpit meel geprobeerd, zodat de voeding was zwaarder werd en beter zou blijven liggen in zijn maag. Wat een vies spul is dat zeg, de arme ziel kreeg er enorme buikpijn van dus we zijn er gauw mee gestopt. Maar had Sep dan niet gewoon last van krampen? Yes, dat had hij zeker! Maar heeft een baby dat 24/7, nee toch? We konden de kipkep van een vriendin lenen, deze gaf al wat verlichting. Veel troosten en bij me dragen is wat ik deed. ‘S nachts lag hij in de cosleeper, dicht bij mama en papa is de fijnste plek (al lag Sep het liefst bovenop ons, dàt is de allerbeste slaapplek). Had Sep dan last van toch een redelijk snelle bevalling? Of zijn lichte voorkeurshouding? Hop, naar de osteopaat. Ze heeft in 2 sessies zijn nekje wat rechter gezet zodat hij die wat beter kan draaien. Ze voelde ook veel spanning aan zijn buik, dus toch krampen misschien? Ik kan niet zeggen dat ik echt snel een verschil heb gemerkt na deze behandelingen. Maar hé, je probeert wat. Ook was (en is) Sep erg beweeglijk. Hij sloeg zichzelf steeds, dus zijn we vrij vlot gaan inbakeren. De pacco mochten we lenen van een vriendin. Uiteindelijk bleek voor Sep de puckababy piep fijn; nog wel wat bewegingsruimte met de armen, maar te weinig om zichzelf te slaan. Tot op de dag van vandaag slaapt hij nog steeds in de puckababy, nu de mini. Misschien kan hij al best in een gewone slaapzak, maar hij slaapt goed nu en dat bevalt ons ook heel goed! (En nee, goed slapen is nog steeds niet doorslapen 😉)

Hoe kan het dan dat Sep nu zo relaxt is? Eerlijk, ik heb geen idee! De rust en structuur van het slapen hebben absoluut geholpen. We doen dit altijd op dezelfde manier dus de herkenning is er. Hij valt 9 van de 10 keer zonder problemen in slaap en slaapt ook goed in zijn eigen bedje (cosleeper). Ik denk dat hij zo vrolijk is door het contact dat hij nu ècht kan maken. Hij lacht als ‘ie ons ziet, schaterlacht om kusjes op zijn gezicht, kan spelen met een knuffeltje of babygym en vertelt hele verhalen. Kortom, hij wordt groter. Nu, zo’n 3 maanden later zijn de vervelendste krampen ook geweest, dus de buikpijn zal weg zijn.

Men zegt wel eens, relaxte ouders = een relaxte baby. Dat is absoluut waar, kinderen vangen de stress signalen van hun ouders echt wel op. Maar andersom geldt het net zo. Relaxte baby = relaxte ouders. Ik vind mezelf aardig relaxt, maar een onrustige baby vindt niemand fijn. Nu hij sinds een paar weken vrolijk, blij en een stuk rustiger is, merk ik dat mijn wereld ook weer groter wordt. We hebben echt zin om op visite te gaan, dagjes weg te gaan, naar de stad of kinderboerderij te gaan. Toen Sep zo onrustig was, deden we dat niet. Natuurlijk wel naar het speeltuintje in de buurt voor Lot, maar niet echt erop uit. Ik was zeker toen Matthijs aan het werk was, vooral bezig met de rust en structuur thuis. Nu geloof ik dat dat altijd wennen is bij een volgend kindje. Wie doet nu wat en wanneer, zodat niemand aandacht tekort komt en ook de wasmachine nog eens aan staat. Dat kost even tijd, bij ons in ieder geval wel. Die rust hebben we nu ook helemaal gevonden. Dan nog zal de ene dag beter gaan dan de andere dag. Nu Sep goed slaapt, ook overdag, heb ik tussendoor ècht tijd om met Lot iets te gaan doen. In de tuin spelen, verven, puzzelen… alle aandacht voor haar. Wanneer Sep wakker is, heb ik aandacht voor hem (en ook voor Lot natuurlijk). Wanneer Lot op dinsdagochtend naar de peuterspeelgroep is, heb ik alle tijd en aandacht voor Sep. Niemand komt wat tekort en allebei zullen ze wel eens moeten wachten. Helemaal niks mis mee.

Goed, volges mij is het een aardig hak op de tak blogpost geworden. Wat ik wil zeggen, soms weet je ook gewoon niet wat er met je baby’tje is. Hou vol, het wordt echt beter! Ik ga nu onze uren slapende baby wakker maken, anders wil ‘ie vannacht misschien niet meer slapen. #dontjinxit (Enne, deze blogpost schreef ik dus niet zojuist nog even, vandaar dat ik Seppie wakker ging maken)

Liefs, Marinka

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s