Vaderdag

Vaderdag 2018. Voor de gelegenheid vroeg ik mijn man Matthijs een stuk te schrijven over hoe hij het vaderschap ervaart. Het is een prachtig, open en eerlijk, maar ook hilarisch stuk geworden. Bedankt schat! Lezen jullie mee? Ook leuk voor jouw man/vriend/vader/opa etc om te lezen. Enne… het zou leuk zijn als je een reactie voor hem achter laat. 

Het is weer zover: Vaderdag! De dag dat alle vaders verwend worden met ontbijtjes op bed en knutselwerkjes van wisselende kwaliteit, maar natuurlijk ook met alle liefde van hun kroost (“Papa, je bent een kei!”). Van alles dat met vaderschap te maken heeft behoeft deze ‘nieuwe’ dag toch het minste aanpassingsvermogen, want er is wel een heleboel veranderd in positieve en – wees eerlijk – negatieve zin.

Ik kan wel zeggen dat de afgelopen 19 maanden een leerzame tijd voor mij is geweest. Tijd om wat van mijn geleerde lessen op een rijtje te zetten.

De eerste maanden vallen mee

Dat komt niet omdat ik veel geslapen heb of genoten heb van mijn volledige vrijheid, maar door alle horror verhalen van andere mensen. Overal op internet en papier wordt uitgebreid uiteengezet hoe verschrikkelijk de eerste tijd is. Met dat verwachtingspatroon moet je die eerste tijd ook echt in gaan, want dan valt het allemaal best mee! In mijn geval dan hè, waarbij Lot redelijk rustig was en Marin ook wat (nachtelijke) zorg op zich nam. Maar daarover later meer.

IMG_6098

De rest niet

Ik leerde de nieuwe definitie van het woord ‘moe’ dus niet in de eerste tijd, maar juist op de lange termijn. Lot is geen uitslaper, zoveel is zeker. Alle hoop is gevestigd op de pubertijd, maar dat duurt nog even. Vermoeidheid heeft vele symptomen en de meest prominente is toch wel Vaderschapsdementie. Moeders vergeten van alles tijdens de zwangerschap (de effecten zijn nog merkbaar) en ik was altijd al een beetje een zeef (kan ook die Y-chromosoom zijn), maar ik wist niet dat zelfs mijn zeef nog meer lek kon zijn. We wisselen op de vrije dagen af wie er uit mag slapen. Die extra paar uurtjes zijn heerlijk!

Doekjes

De uitvinder van babydoekjes verdient een Nobelprijs. Je kunt er nooit teveel hebben en ze vergeten als je op pad gaat is een ramp. Dat brengt me bij…

De paklijst

Bij de skillset van iedere moeder hoort het vermogen om een klein tasje vol te pakken met alles wat nodig is om de kleine van onderhoud te voorzien. Die skillset heb ik niet, en als ik het internet moet geloven hebben meer mannen er last van. Maar volgens mij doen ‘we’ ook niet echt ons best. Ik begin bijvoorbeeld pas in de auto na te denken en weet dan exact te benoemen wat ik allemaal vergeten ben.

Van ergernis naar medelijden

Wat vond ik dat eerder irritant, huilende en jengelende kinderen bijvoorbeeld in het openbaar vervoer. En dan met een scheve blik kijken naar de ouders die het kind niet stil weten te houden. Wat blijkt nu; de ouders treft geen blaam! Ze verdienen geen scheve blik, maar medelijden. Niemand heeft meer last van dat kind dan de ouders, echt niet.

Borstvoeding

Borstvoeding kan ik iedere vader aanraden. Niet voor jezelf (maar ieder z’n ding hoor), vooral voor de kleine én jouw eigen nachtrust. Ik heb me laten vertellen dat het super goed is voor een kind. Dat zal allemaal wel, wat ook belangrijk is in de eerste maanden is je nachtrust. Wat was (en ben) ik dankbaar dat ik Lot uit bed kon halen en lekker bij Marin neer kon leggen. Zoals ik al zei; dat hielp de eerste tijd wel mee. En dan heb ik het nog niet gehad over het gehannes met de flesjes dat ik bij anderen zie en de strakke planning (tijd en hoeveelheid) die erbij hoort. Nee, borstvoeding is top!

Tabletonder- en eigen-wijs

Nee, ik ga jullie niet vertellen hoe gaaf mijn werk bij Gynzy is (hehe, doe ik het toch). Lot is een kopietje van Marinka, maar zodra er een tablet in beeld is dan zie ik mezelf terug in haar ogen. Het is zelfs voor mij verbazingwekkend hoe snel Lot het swipen van video naar video door had. Even op je eigen telefoon kijken terwijl ze in de buurt is zit er ook niet in. Voor je het weet hoor je naast je: “Tjoe tjoe wa?”.

Kledingkast

Wat mij betreft verboden terrein voor de (over het algemeen) minder modegevoelige vaders. Laat de moeders maar lekker de kleren klaarleggen. De kast van Lot open doen is voor mij een overweldigende ervaring. Teveel keus en eigenlijk niets dat ik bij elkaar vind passen. Dus kies ik eigenlijk altijd voor 1) de hanger met het complete setje (thanks Marin) of 2) de simpele kleding. Simpel broekje, effen shirtje en dan laat ik Lot haar eigen sokken kiezen (dus worden de kerstsokken ook buiten het seizoen gebruikt).

Haar haar

Het is maar goed dat Lot een kopietje van mijn wederhelft is, dankzij haar genen heeft het even geduurd voor ik mij druk hoefde te maken over Lots haar. De babyfoto’s van Marin vind ik dan ook hilarisch (sorry schat). Waar ik een haardos had waar mijn vader nu enorm jaloers op zou zijn, moest Marins hoofd wachten tot ze dreumes was om van een kapsel te mogen spreken. Ik had grote moeite met die veel te kleine elastiekjes toen Marin besloot dat Lot genoeg haar had voor een ‘staartje’ (de aanhalingstekens zijn bewust, het was een soort palmboompje dat tevens dienst deed als antenne zodat ze via WiFi “Tjoe tjoe wa” kon streamen). Ik kijk al uit naar de YouTube tutorials over invlechten…

Het mooiste dat er is

Ik kan heel veel dingen noemen die ik mooi vind aan het vaderschap. De liefde, trots, stoeien, lachen, samen eropuit gaan en ook thuiskomen na een lange werkdag was nog nooit zo leuk. De brede lach die op Lots gezicht komt als ze me ziet en ze me eraan herinnert dat ik haar papa ben door het 100 keer te roepen.

DSC03252

Maar het meest bijzonder vind ik om haar te zien leren en groeien. Ik vind het fantastisch te zien hoe ze de wereld aan het ontdekken is. Hoe lief ze als baby ook was, het begin vond ik toch een beetje in de categorie pappen en nathouden vallen. Ik geniet enorm van haar eerste stapjes, de interactie, dat ze haar eerste Duplo blokjes stapelt. Bij ieder nieuw woordje dat ze leert glunder ik van trots. Het lijkt ook bijna vanzelf te gaan. Zit ik mijn best te doen om haar het verschil tussen een olifant en een tijger te leren, begint ze vervolgens het woordje chocola (“koekoela”) te zeggen. Hoe heeft ze dat dan weer geleerd?!

4 gedachtes over “Vaderdag

  1. Kaatje zegt:

    Matthijs echt een geweldig mooi en hilarische verwoord verhaal 😂
    En wat ben jij toch een leuke papa.
    Je zult nog heel vaak omvallen van verbazing hoe slim jou geweldige dochter is!
    Geniet van je vaderdag.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s