Hyperemesis Gravadarium, ik had er nog nooit van gehoord.

Ik ben Danielle Borst, 26 jaar en woon in Oosthuizen. Ik ben sinds 4,5 jaar samen met mijn vriend Marco. Wij hadden veel hobbels te nemen in onze relatie, want met een leeftijdsverschil van ruim 13 jaar moesten mensen even wennen aan ons als stel.

Beide hadden wij een grote kinderwens. Marco was de moed een beetje verloren omdat hij en zijn ex geen kinderen konden krijgen. Wij kregen een relatie en dat bracht op dit gebied nieuwe kansen met zich mee. Toch waren wij hier zeker nog niet mee bezig tot dat ik onverwacht een miskraam kreeg, niet wetende dat ik heel kort zwanger was. Na dit moment zijn wij er steeds meer over na gaan denken en de zomer daarop besloten wij toch maar te stoppen met de pil en kijken wat het ons zou brengen. Na 3 maanden bleek ik zwanger te zijn en wij konden ons geluk niet op!

BCB4E2F0-B3A1-4CEF-BD80-0A9F52CD9B7C

Bijhorende zwangerschapsmisselijkheid of echt ziek?
Al snel begon ik heel erg misselijk te worden en over te geven, waardoor ik niet meer kon werken. Na 2 weken alleen maar overgeven ben ik naar de dokter gegaan. Ik kreeg toen iets tegen de misselijkheid maar helaas hielp dit niet. Met 9 weken zwangerschap belandde ik in het ziekenhuis, omdat ik uitgedroogd was. Dit was voor iemand die nog nooit in het ziekenhuis had gelegen, wel even slikken. Ik heb toen 4 dagen aan het infuus gelegen maar helaas ging het overgeven gewoon door. Ik heb mij nog nooit zo ellendig gevoeld, niet in mijn eigen bed, niet naast mijn vriend en ook nog eens helemaal alleen op een vierpersoonskamer. Helaas moesten wij de zwangerschap nu ook bekend maken aan familie en vrienden. Zij wilde langskomen en ja wat moest ik zeggen nu in op de afdeling gynaecologie lag. Na 3 dagen infuus kreeg ik het medicijn Emasefene. De eerste dagen gaf ik in plaats van gemiddeld 20 keer per dag ongeveer 10 keer per dag over maar al snel was ik weer terug bij af.

Er waren ook momenten waar ik enorm naar uit keek, zoals de geslachtbepaling echo. Dit hebben wij gevierd met onze familie en een super mooie taart van JE taarten. Een stuk taart kon ik helaas niet eten, maar ik vond het wel heel bijzonder om dit met mijn familie te delen. Overigens was ik er van overtuigd dat het een jongen zou zijn, maar de taart bleek een roze binnenkant te hebben! Ik werd een meisjes-mama!

Terug bij de gynaecoloog vertelde hij dat er een paar termijnen waren waarbij het beter kon gaan, de termijnen van week 7 en week 12 was ik inmiddels voorbij, week 17 en week 21 konden nog verbetering brengen en anders bleef dit mijn hele zwangerschap. De moed zakte op dat moment in mijn schoenen. Hoe kon ik dit in godsnaam zo volhouden? Ik was inmiddels 15 weken zwanger en ik was al 8 kilo afgevallen. Ik kreeg erkenning van de gynacoloog en het woord Hyperemesis gravidarum viel voor het eerst. Het was nu niet meer een gewone zwangerschapsmisselijkheid die ‘erbij ‘ hoorde, maar een ziekte. Ik kon het nu aan mensen uitleggen en ik hoefde mij er niet meer overheen te zetten, ik had het en moest er mee mijn zwangerschap zien te doorkomen. Het overgeven ging door en hoe lief Marco ook was om elke ochtend een ontbijtje naast mijn bed klaar te zetten, met jawel mijn favorieten korstje Volendamse flippen met kaas, ik kon het niet weg krijgen. De angst om over te moeten geven werd zo groot, dan maar niks eten en goed blijven drinken. Inmiddels had ik een luchtbed beneden liggen en durfde ik niet meer te douchen. Ik was continue zo licht in mijn hoofd en daardoor bang om flauw te vallen. Hoe erg ik het ook vind om te zeggen maar ik heb echt enkele keren gedacht breek de zwangerschap maar af ik kan dit niet. Gelukkig vrolijkte de extra echo’s mij elke keer weer op, dit waren de kleine lichtpuntjes die ik op dat moment zo hard nodig had.

C70C560D-B778-4770-8A7D-541D6B438390

Toen ik 19 weken zwanger was belandde ik weer met uitdroging in het ziekenhuis, ditmaal kreeg ik het medicijn Zofran en dit werkte! Ik gaf nu nog maar gemiddeld 3 keer per dag over en dat voelde als een hele opluchting! Ik begon langzamerhand weer wat aan te sterken en aan te komen. De rest van mijn zwangerschap verliep ook alles behalve goed, ik raakte in het ziekenhuis met het vermoeden van zwangerschapsvergiftig en met 33 weken zwangerschap kwam de misselijkheid weer in alle hevigheid terug. Op dit punt besloten de artsen om mij met 38 weken in de leiden. Binnen 4,5 uur met weeënstromen, een hartslagdaling verder en een ruggenprik kwam onze dochter Jayda Charlie ter wereld. Door de snelle bevalling had Jayda hoofdpijn maar voor de rest was ze kern gezond. En zoals alle moeders zeggen de bevalling ben je zo weer vergeten. Wat voelde ik mijzelf gezegend met onze prachtige dochter en je raad het al de misselijkheid was meteen weg! De bevalling zou ik zo weer overdoen maar de zwangerschap helaas niet, wanneer ik nu ziek ben komen al die herinneringen terug.

73AD10B0-C595-44C2-8703-BC233DD09786

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s