Een prenatale depressie

Wauw.. mijn eerste blog. Nog nooit een blog geschreven maar naar de wijze woorden van pipi langkous ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’.

Ik ben Maud, 31 jaar, woon samen met Ruud in het zuiden des lands en ben werkzaam als verpleegkundige in een Hospice. Op het moment dat ik dit type ben ik alweer 38 weken zwanger van ons eerste kindje: een zoon! Een moment waar ik zoals alle mommy-to-be’s ontzettend naar uitkijk.

In deze blog ga ik jullie meenemen in mijn zwangerschap.. Want helaas is deze niet zonder slag of stoot gegaan. Sinds de 19e week van mijn zwangerschap weet ik namelijk dat ik een prenatale depressie heb. Iets waar je nauwelijks over hoort en/of leest maar waar ongeveer 1 op de 10 vrouwen mee te maken heeft (gehad) of krijgt. Helaas heb ik gemerkt dat hier nogal een taboe op rust.

De eerste weken na de diagnose begonnen de schaamte en het schuldgevoel langzaam weg te trekken, en kreeg ik steeds meer de behoefte om het taboe te doorbreken. Geen idee hoe ik dit wilde gaan aanpakken totdat ik las dat Marinka een gastblogger zocht. Opeens wist ik dat ik deze kans met twee handen aan moest grijpen.

Kinderwens…

Een kinderwens had ik altijd al, maar twee jaar geleden begon het echt te kriebelen. Ruud was er echter nog niet klaar voor. Twee jaar lang is het onderwerp kinderen vaak ter sprake gekomen. Deze zomer zat mijn spiraaltje er 5 jaar in en moest er dus uit. Voor mij was meteen duidelijk dat dit het beste moment zou zijn om aan deze wens te gaan ‘werken’. Na heel wat uurtjes over dit onderwerp gesproken te hebben besloten we om het spiraaltje niet te vervangen en de kinderwens ‘op zijn beloop’ te laten. Geen druk, gewoon genieten en we zien het verder wel.

En toen stonden er twee streepjes…

DE7FA63A-588A-49E9-8B31-BE31372E6085

Ik ben er altijd vanuit gegaan dat zwanger worden moeizaam zou gaan daar ik een zeer onregelmatige cyclus heb. Je kunt je misschien dus wel voorstellen dat de schok groot was toen ik na 6 weken al zwanger bleek. 31 juli staat in mijn geheugen gegrift. Het moment dat de test na 20 seconden al twee streepjes vertoonde vergeet ik nooit meer. Paniek! Ik wilde dit ontzettend graag maar zo snel had ik het niet verwacht. Vol ongeloof en huilend ben ik naar beneden gegaan. Ruud kon het ook niet geloven en zei meteen ‘doe nog maar een test’. Nog eens twee testen later bleek ik toch echt zwanger te zijn. Op dat moment kwam er een soort rust: ik was zwanger, en dat al zo’n 4-5 weken. Meteen kwam ook de angst of het wel goed zou gaan. De eerste echo met 6 weken toonde een piepklein stipje en er was al een beetje een hartslag te zien! Wat bijzonder en tegelijk doodeng.
De weken daarop had ik iedere week een echo, en zagen we dat piepklein stipje veranderen in iets wat steeds meer op een iniminie mensje begon te lijken. Maar met het groeien van dat kleine mensje, groeide ook mijn angst…

De weken die volgen…

Geen rust, 50 keer op een dag naar het toilet om te checken of ik geen bloedverlies had. Zo ontzettend bang dat het mis zou gaan. Terwijl alle echo’s er goed uitzagen en er eigenlijk geen enkele reden was om aan te nemen dat het mis zou kunnen gaan. Op dat moment dacht ik nog dat ik na de 12 weken echo wel rust zou krijgen in mijn hoofd.
Ruud had nog voordat ik zwanger raakte een reis gepland naar Amerika, en net in die periode zou ik de 12 weken echo krijgen. Onze ouders waren al op de hoogte en mijn moeder is met mij meegegaan naar die spannende echo. Alles was gelukkig goed! een mini mensje met een prachtige hartslag! Maar die rust kwam maar niet.

93546EF0-61F5-406C-BCA2-C758D0A2775F

Met 12 weken werd ook de rest onze omgeving op de hoogte gesteld. Iedere keer werd er weer gezegd ‘geniet van deze periode’. Goed bedoeld natuurlijk, maar ik begon me steeds slechter te voelen omdat ik gewoonweg niet kon genieten. Als ik dan heel voorzichtig probeerde te vertellen dat ik dat moeilijk vond, omdat ik zo bang was kreeg ik opmerkingen als ‘waar moet je bang voor zijn? alles gaat toch goed?’ en ‘stel je niet zo aan. Geniet nou maar gewoon. Het gaat al allemaal zo snel’. Nogmaals: mensen bedoelen het goed, maar ik voelde me steeds onzekerder worden. Ik voelde me zo ontzettend alleen. Niemand leek mij te begrijpen. Want waarom kon ik niet ‘gewoon’ genieten? Dit wilde ik ik toch zo graag? Waar is die roze wolk die iedereen leek te hebben?

Ik was alleen gerustgesteld na een echo, een dag later kwam de angst steevast weer terug.

De weken volgde elkaar op en google was mijn beste vriend dacht ik. Alles werd opgezocht: ieder pijntje, kwaaltje en noem maar op. Ik zag de meest verschrikkelijke verhalen voorbij komen en werd alleen maar verdrietiger. Ik kreeg gedachten als ‘was ik maar niet zwanger, dan voelde ik mij niet zo rot’. Iets wat ik absoluut NIET meende, en waar ik mij meteen ontzettend schuldig over voelde. Dit kindje is zo gewenst en ik ben ontzettend dankbaar dat ik zwanger mag zijn!

D5F8A99E-CAAA-4274-8825-9A8F16489CD8

Harde buiken…

Met 19 weken kreeg ik harde buiken. Een spoedafspraak bij de verloskundige volgde en gelukkig was alles prima met de baby, echter moest ik me rustig gaan houden. Ik zou me voor twee weken ziek melden op mij werk en kijken wat dit deed op mijn lichaam (blaasontsteking was al uitgesloten). Dit was op een vrijdag. Ik heb het hele weekend op google gezocht naar harde buiken, durfde me nauwelijks te bewegen en in mijn hoofd was ik 10 keer veel te vroeg bevallen met de meest verdrietige scenario’s. Op maandag belde ik met de assistente van de verloskundige en opeens barstte ik in huilen uit. Alle angsten kwamen in een keer naar boven. Ik kreeg diezelfde middag nog een afspraak en daar werd het vermoeden van een prenatale depressie uitgesproken door de verloskundige. Ik was dus niet gek (want echt.. dat begon ik te denken). Het was hormonaal en ik kon hier niks aan doen. Wat een opluchting! Ik kreeg een verwijzing voor een gespecialiseerd psychologe en daar werd nogmaals bevestigd dat het echt om een prenatale depressie ging. Vanaf die tijd zit ik thuis. Werken was teveel omdat ik gewoon geen ruimte in mijn hoofd meer had.
om de week ga ik nu naar de psychologe en iedere week ga ik een of twee keer praten met de assistente van de verloskundige. Dit zodat ik niet ga googelen en meteen met vragen en angsten terecht kan. Dit helpt voor mij heel goed.
Goede en slechte dagen wisselen zich nog steeds af. Op slechte dagen lig ik alleen maar op de bank en komt er nauwelijks iets uit mijn handen. De vaatwasser uitruimen is dan al teveel. Ik geef er maar aan toe en hoop dat de volgende dag beter is.
Ik hoop dat iemand herkenning vind in mijn verhaal. Dat je weet dat je niet de enige bent die zich rot voelt en niet kan genieten! Dat je misschien gedachten hebt waar je je voor schaamt. Maar weet dat dit ‘maar’ gedachten zijn. Jij kiest hier niet zelf voor! Het zijn de hormonen (hormonsters) die hele gekke dingen met je doen. Die roze wolk is voor veel vrouwen nu eenmaal niet roze. Maar helaas wordt hier te weinig over gesproken.
Mocht je jezelf hierin herkennen, dan is mijn advies om het bespreekbaar te maken met je verloskundige en kijk waar zij bij kan helpen. Je staat er nooit alleen voor!

46318451-2007-40C5-AEEE-3F5A8E019201

Liefs,
Maud.

 

3 gedachtes over “Een prenatale depressie

  1. mirkku7 zegt:

    Wat dapper dat je het durft te delen! Ik hoop voor jou dat deze toch wat moeilijke zwangerschap binnenkort overgaat in een prima bevalling, en dat je dan samen met je zoontje en je man alsnog kunt opstijgen naar een roze wolk. En zo niet, dan hoop ik dat je de hulp en support om je heen hebt om de komende periode ook te doorstaan! Zet ‘m op!

    Like

  2. Annemieke zegt:

    Wat heb je dit mooi en eerlijk verwoord! Ik voelde me ook lang niet blij en die dagen dat een vaatwasser uitruimen je al teveel is, herken ik ook. De jongste is bijna drie en nog steeds heb ik soms zulke dagen (bij drukte of weinig slaap). Ik geef me er inderdaad ook maar gewoon aan over en weet inmiddels dat de goede dagen ook weer komen. In het begin duurde dat echt wel even, maar komen ze steeds sneller. Fijn dat je hulp gevonden hebt en er zo in kunt staan als je nu al doet! Dat helpt je echt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s