Renate’s snelle bevalling

Renate is mama van Demi en verwacht in april haar tweede kindje, ook een meisje. De bevalling van Demi ging redelijk snel,maar eindigde met veel bloedverlies.

Mijn zwangerschap liep soepel, had eigenlijk helemaal geen kwaaltjes en genoot van mijn dikke buik.
Bang voor de bevalling was ik helemaal niet, ik keek dan ook regelmatig one born every minute op tlc. Ik had er zelfs best wel veel zin in.
Rustig regelde ik dan ook alles voor onze kleine meid en kon niet meer wachten tot het zover zou zijn.
Totdat ik 34 weken zwanger was, en er een hoge bloeddruk geconstateerd werd.

Helaas, de bevalling die ik in gedachten had te gaan doen onder mijn verloskundige kon niet meer doorgaan. Ik werd overgedragen aan de gynaecoloog en kreeg medicijnen voor mijn bloeddruk laag te houden. Elke week moest ik op controle om te kijken of mijn bloeddruk nog goed was en Demi het nog goed in mijn buik had.
Met 36 weken werd mij verteld dat ik ingeleid zou worden en ze mij niet langer dan 38 weken zouden laten lopen. Mijn inleiding werd gepland op donderdag 8 oktober 2015.

Zondag 4 oktober voelde ik minder leven. Ik heb de kraamafdeling gebeld en kon langskomen voor een ctg. Demi deed het prima en alles was goed, ook waren er lichte weeën te zien.
Ik kon weer naar huis en voelde mij eigenlijk heel fit tegenover de afgelopen weken. Sonny en ik zijn nog naar de intratuin gegaan, hier had ik opeens energie voor en hebben nog een leuke middag gehad.
‘S avonds na het avondeten begon ik lichte krampen te krijgen, ik wist eigenlijk niet wat dit was en het deed ook niet echt pijn. Na een uurtje begon ik het wel gek te vinden en schoot er door mijn hoofd dat dit misschien wel eens beginnende weeën konden zijn.
Ik ben ze gaan timen met een weeën timer en er zat toch echt wel regelmaat in. Ben toen onder de douche gegaan om te kijken of het misschien over zou gaan en het oefen weeën zouden zijn.
Weg gingen ze niet, maar de pijn werd ook niet erger en ben gewoon naar bed gegaan.
Toch kon ik niet slapen, de lichte krampen bleven en de tijd er tussen bleef hetzelfde. Om 1 uur ’s nachts heb ik toch maar even de verloskamers gebeld en mocht ik langskomen.
Samen met Sonny vertrok ik naar het ziekehuis, helemaal niet met de gedachten dat ik echt zou gaan bevallen.
Toen wij bij de verloskamers aan waren gekomen, bracht de verpleging ons naar een kamertje om even alles te controleren en nog een ctg te maken. Alles was weer prima, maar er was nu toch echt wel op de ctg te zien dat er iets aan het gebeuren was. Zelf had ik nog steeds geen pijn.
Toch besloten ze om de gynaecoloog even te laten komen, deze wou ook meteen kijken of er misschien al iets van ontsluiting was. En ja hoor 3 cm. Ik schrok een beetje, want 3 cm hoe kon dat nou? Ik had alleen maar wat lichte kramp gehad.
De bevalling was begonnen en werden naar de verloskamer gebracht. Helaas zwakte de weeën toen heel snel af, en toen er om 6:00 ’s morgens nog geen vordering was zijn wij naar huis gegaan om te kijken wat het zou doen. De heledag is het rustig gebleven in mijn buik en zijn vroeg gaan slapen.

C7C02605-6AC0-4BA8-9A16-023C8876641D
Dinsdag nacht 6 oktober rond 2:00 snachts werd ik wakker met buikpijn en ben naar de toilet gegaan.
Toen ik terug in bed lag merkte ik al snel dat de bevalling nu echt wel begonnen was. Wat een verschil met de vorige krampen zeg, dit waren pas de echte weeën.
Na een uurtje gelegen te hebben ben ik de weeën gaan timen en heb ik Sonny wakker gemaakt.
De weeën kwamen al snel om de 4 minuten en werden steeds heftiger. Helaas bleef het niet bij buikweeën maar had ik al snel pijnlijke rugweeën erbij.
Rond half 4 kwamen we bij de verloskamer aan. Ik werd aan de ctg gelegd en kreeg een bloeddrukmeter om. Mijn bloeddruk wilden ze goed in de gaten houden, maar helaas was ik hierdoor dus ook verplicht om op bed te blijven liggen. Om 4 uur kwam de gynaecoloog controleren hoe ver de ontsluiting was. Ik had een dikke 4 cm ontsluiting en wij zouden onze dochter gaan ontmoeten. Alles liep voorspoedig en kon de weeën gelukkig makkelijk wegpuffen. 3 uur later zo tegen 7 uur ’s morgens, werd ik weer gecontroleerd en kreeg ik te horen dat de ontsluiting snel vorderde en ik een dikke 6 cm ontsluiting had. Wat ging dit lekker en snel zeg. Omdat mijn vliezen nog niet gebroken waren kreeg ik een enorme druk van beneden, en omdat ik niet van het bed mocht wist ik niet in welke houding ik moest gaan liggen.
Rond half 9 kreeg ik zo’n pijn dat ik niet meer kon en vroeg om een ruggenprik. Een half uur heb ik op de gynaecoloog moeten wachten en werd er eerst gekeken hoever de ontsluiting was.
Deze was 9 cm dus ze zouden mijn vliezen gaan breken. Nadat mijn vliezen waren gebroken zakte de ontsluiting terug naar 7 cm, en wou de gynaecoloog even kijken hoe het ging en anders kreeg ik de ruggenprik.
De gynaecoloog liep de kamer uit en de verloskundige in opleiding was nog bij ons, maar nog geen seconde later kreeg in persdrang. Dit kon niet volgens de verloskundige en ik moest het wegpuffen. Wat een hel want dit ging helemaal niet. Mijn Lichaam begon al uit zichzelf te persen en kon het niet meer tegenhouden. Snel werd er op de bel gedrukt om de gynaecoloog te roepen, maar dit was te laat. Want na 2 keer persen was onze dochter daar.
De gynaecoloog kwam pas binnelopen toen Demi al op mijn buik lag.

B3254599-9C63-4113-AAF7-65264DE5294C
Alles ging prima. De placenta volgde snel en Demi deed het goed. Maar helaas had ik heel veel bloedverlies ( 1,8 liter) en stonden er heel snel wat dokters om mijn bed. Een infuus hier, een spuit daar en met spoed naar de O.K.. Ik ben onder narcose gebracht en heb een kleine curretage gehad, hier is niks gevonden en het bloedverlies kwam waarschijnlijk door de snelle bevalling.
Na anderhalf uur werd ik naar de kamer gereden en kon ik eindelijk voor het eerst onze prachtige dochter Demi echt goed bewonderen.
4FE12E22-00C2-43FA-A3A5-90728B5833F5
Demi is geboren op 6 oktober 2015.
Een gewicht van 3060kg en 50 cm.
Met een zwangerschapsduur van 37 weken en 6 dagen.
2 dagen voor de normaal afgesproken inleiding.
Een bevalling van ongeveer 9 uur, en 5 min na het breken van de vliezen.
Al met al kijk ik naar een mooie snelle bevalling met een minder leuk einde.
Ik ben nu zwanger van onze tweede dochter, en heb een kleine angst voor het bloedverlies.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s