MIJN ZWANGERSCHAP MET ZONDER SCHISIS

Het is november 2016, een paar dagen voor ons jaarlijks Sinterklaasweekend. We hebben de 20 weken echo. Omdat Erik geboren is met een open gehemelte, hebben we bij beide jongens de echo bij de gynaecoloog. Ze noemen het dan een Geavanceerd ultrageluidonderzoek (GUO). Saai, kil en zakelijk. Maar voor het goede doel, namelijk het maken van een echo van wat je hoopt: een kerngezonde baby. Maar voor ons verloopt de echo totaal anders dan verwacht…

Dit keer hebben we er veel langer over nagedacht of we het geslacht nou eigenlijk wel óf juist niet wilden weten. Is het leuk om dit keer wel te weten? Of is het juist weer net zo leuk en spannend als bij Julian om het niet te weten? De babykamer heeft neutrale kleuren, en ook de meeste babykleertjes zijn zwart, wit, en grijs. Praktisch gezien hoeven we het dus niet te weten. De nieuwsgierigheid is groot. Maar het gevoel wint. Gezondheid vinden we vele malen belangrijker, en wat maakt het geslacht nou eigenlijk nog uit? Twee jongens is leuk, een mannenhuishouding past goed bij ons. Maar een dochter zou ook echt fantastisch zijn! Op een bepaald moment, vlak voor de 20 weken echo hebben we het besloten. We zouden het geslacht, net als bij de zwangerschap van onze eerste zoon Julian pas bij de geboorte weten.
Met een gezonde spanning rijden we op donderdagmiddag naar het ziekenhuis. De vorige keer tijdens de 20 weken echo van Julian was het een korte en zakelijke gewaarwording, dus stellen we ons er ook dit keer maar niet teveel bij voor. Het gaat tenslotte om de gezondheid van het kindje, en daar wordt tijdens dit onderzoek extra goed naar gekeken. De gedachte dat we deze keer door een vrouwelijke gynaecoloog worden geholpen geeft me enigszins wat hoop op een fijne echo.

Op afdeling gynaecologie hoeven we gelukkig niet lang te wachten. Ik vind het altijd een aparte gewaarwording daar in de wachtkamer. Alles door elkaar. Oud, jong, (hoog)zwanger of juist net getroffen door een miskraam. Tijdens mijn eerste zwangerschap, die helaas eindigde in een buitenbaarmoederlijke zwangerschap hebben we er uren wachtend doorgebracht, vreselijk vond ik dat. Om daar te zitten, zenuwslopend, met buikpijn en veel verdriet tussen al die dikke buiken en al dat geluk. En nu zat ik er zelf, met een schoppende baby in mijn buik. Maar mijn gedachten dwalen af naar toen. En naar al die vrouwen die het ook meemaken of meegemaakt hebben.
Eenmaal binnen in de behandelkamer ga ik vol verwachting op de behandeltafel liggen. Erik zit naast me, en trots kijken we elkaar aan wanneer we het kloppende hartje weer mogen zien, en horen. Meteen gaat de gynaecoloog naar het gebied waar we voor komen. De schisis, het mondje van de baby en dan voornamelijk de lippen en het verhemelte.

7CD5F9C5-C5EA-4C08-B120-9EDF9F7A4FF0

Lang, heel lang blijft het stil. Nog een keer bekijkt ze de beelden. Erik en ik kijken elkaar aan en meteen voelt het niet goed. De gynaecoloog spreekt meteen uit dat ze het niet met 100% zekerheid kan zeggen, maar dat ze een groot vermoeden heeft. Onze baby zou een gehemeltespleet hebben. Precies dat waar we voor kwamen, maar zo gehoopt hadden dat het niet zo zou zijn.
We bekijken het gebied nogmaals, maar het is voor de gynaecoloog al moeilijk om te constateren, dus laat staan dat wij het goed kunnen zien. Maar een bepaalde schaduw (de spleet) is waar ze het aan afleest en die is toch echt duidelijk te zien op het schermpje. En Erik is er immers ook mee geboren, dus de kans is groot dat het ook echt zo is. Waarom zouden we het niet geloven?
Na een paar minuten gaat ze de andere lichaamsdelen bij langs. Godzijdank. Op alle andere gebieden ziet het er goed uit. Fijn, want mijn gedachten vliegen inmiddels alle kanten op.
En daar zit je dan. In de auto terug naar huis. Het is stil, doodstil. Tranen prikken in mijn ogen. Hoe komt het? Hoe gaat deze gehemeltespleet eruit zien? Wat voor operaties moet ons kindje doorstaan? En wat voor gevolgen gaat dit voor ons en vooral voor ons kindje hebben. Alle scenario’s schieten door mijn hoofd. Meteen ontstaan er vragen. Heel veel vragen. En teleurstellingen. Mijn wens was om net als bij Julian het kindje zelf te voeden, en dat voelde meteen als falen. Want een kindje met een gehemeltespleet zal nooit uit een borst kunnen drinken, want deze zuigkracht hebben ze niet. En wat gebeurd er in het ergste geval, wanneer het kindje niet of niet goed zal kunnen horen?
Met al deze vragen kunnen we terecht bij het Schisisteam. Er wordt meteen een traject gestart. Geweldig hoe de begeleiding daar was tijdens onze zwangerschap. Alles was mogelijk. Van overleg met een plastisch chirurg tot het ontvangen van speciale flesjes, en gesprekken met een maatschappelijk werker.
Maar tegelijkertijd is het ook dubbel. Dubbel omdat een gehemeltespleet zo verschrikkelijk lastig te zien is op een echo. Er is nog een kleine kans dat het niet zo is. Dat ons kindje gezond, zonder schisis geboren zal worden. En dat stukje hoop hebben we altijd bij ons gedragen. Erik sterker dan ik. Maar de zorg bleef, ik had geen onbezorgde zwangerschap meer. De onzekerheid maakte me op het ene moment sterk, maar op andere momenten ook verdrietig, en machteloos. Het is slopend wanneer niemand je met 100% zekerheid kan zeggen hoe het komt. En dat maakt je tegelijkertijd onzeker. Ik ben een persoon die graag op de zaken vooruitkijkt. Ik hou ervan om bepaalde dingen alvast op een rijtje te zetten in mijn hoofd. Om zo te bepalen hoe het komen gaat. Maar die macht, die heb je niet meer.

De rest van de zwangerschap verloopt ondanks de vreselijke onzekerheid, ontzettend goed. Ik voel me goed, en dat is fijn. Maakt het allemaal enigszins goed, beter. En wat ons ook goed doet, is de gedachte dat ons kindje goed kan leven met een schisis. En we hebben Erik als voorbeeld. Bij hem zie je niks meer, en hij heeft er eigenlijk niks aan over gehouden. En dus ook nooit ergens last van. Alleen zijn gehoor is niet altijd goed, maar als het daar bij blijft?

En dan is het zover, de bevalling. Ik vind het ontzettend spannend. Tijdens de bevalling van Julian ben ik bijna al mijn bloed verloren waardoor ik in shock raakte en op de IC ben beland. En nu met de gedachten dat we niet weten hoe het mondje eruit ziet maakt het extra spannend. Maar ik ben wonder boven wonder rustig, kalm en nuchter. Ik bel Erik wakker. Het is midden in de nacht. Maar ik heb buikpijn, en ik weet het zeker. Het zijn weeën. Omdat Erik destijds nog op Vlieland was voor zijn werk is hij meteen met de KNRM thuis gekomen. En dat was maar goed ook. Want de bevalling verliep snel. Tijdens de uitdrijving stond daar plotseling mijn eigen verloskundige naast mijn bed. En samen met Erik heeft zij me door het laatste stukje geloodst.

En daar werd ons kindje geboren, het heeft wel een aantal minuten geduurd voordat we wisten wat het geslacht was. Want we waren veel meer bezig met mijn bloedverlies i.v.m. de vorige bevalling, en natuurlijk onze grootste zorg. De schisis.
Onze eigen verloskundige vraagt ons of ze in het mondje mag voelen. Ja! Natuurlijk. Graag zelfs. En dan zegt ze wonder boven wonder ‘Ik voel niks’. Nadat er een aantal specialisten zijn langs geweest, en er niemand is die een gehemeltespleet voelt maken we een klein sprongetje in de lucht. Hoe kan dat nou?
Ik kon het niet geloven. Tranen van blijdschap en emotie. Eenmaal thuis, heb ik Naud, onze pasgeboren, kerngezonde zoon direct aangelegd. In het ziekenhuis had hij nog niks gedronken, dus ik maakte me enigszins zorgen. En wat nou wachten op de kraamhulp? Dit kunnen we zelf. En daar zitten we, Naud begint meteen actief te drinken uit mijn borst. Wauw, nu kon ik het pas geloven. Onze zoon heeft geen schisis….

829C6C3E-F145-4A18-AA5B-FB77B0A30A72

7 gedachtes over “MIJN ZWANGERSCHAP MET ZONDER SCHISIS

  1. Annemieke zegt:

    Herkenbaar, een zwangerschap vol zorgen! Het is zo lastig om te horen dat je ongeboren kind waarschijnlijk iets heeft. Je hebt geen zekerheid, je kunt niks doen… Ik ben blij dat het voor jullie uiteindelijk een loos alarm was!

    Like

    • Hester zegt:

      Wat is het dan soms lastig om ervan te genieten hè, ook al wil je dat zo graag! Ik vond vooral die onzekerheid ontzettend moeilijk. Bedankt voor je lieve reactie!

      Like

      • Annemieke zegt:

        Ja klopt! Pas toen ik alles geregeld had wat ik kon regelen voor de beste zorg die ik graag wilde en ik 37 weken was, kon ik weer genieten. Ik wilde ondanks de mogelijke problemen graag thuis bevallen omdat er geen risico’s waren bij de bevalling. Kostte nog aardig wat moeite en zorgen om dat voor elkaar te krijgen 😉.

        Like

  2. bespaarfreak zegt:

    Wat een mooi verhaal! Ikzelf ben over 4 weken uitgerekend…. vind het ook weer heel spannend, de bevalling verliep vorige keer niet goed… gelukkig met mijn kind is alles goedgekomen, maar wat een moeilijke start was dat. Heel veel geluk!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s