2017 – Een persoonlijke terugblik

Morgen is het alweer de allerlaatste dag van 2017. Een bewogen jaar met wat hoogte en ook dieptepunten. Tijd om 10x terug te blikken en daarna fris 2018 in te gaan.

Dit jaar heb ik ook Instagram ècht ontdekt. Ik had al een account en ik plaatste ook zeker foto’s, maar niet zo actief en eigenlijk deed ik maar wat. Nu, een jaar later, heb ik er heel wat volgers bij (dank jullie wel 😘), ken ik heel wat leuke, lieve, mooie en inspirerende mama’s, zijn er wat leuke samenwerkingen met shops, heb ik een eigen blog (ik doe elke keer dansjes als jullie mijn blogs lezen) en verschijnt Lot regelmatig voor de camera. Ik geniet hiervan! Het allermeeste geniet ik dat ik JULLIE ken!

Dit jaar hebben we ons lieve meisje zien ontwikkelen en groeien. Van maatje 56 bij de geboorte draagt ze nu maat 80/86. Ze zet voorzichtig haar eerste stapjes, kan allerlei dieren nadoen, de slappe lach hebben om niks, maar ook huilen om het woordje nee en soms krijsen als ze naar bed moet. Soms is het een hele zoektocht wat bij je kind en jezelf als ouders past. Gelukkig ben ik hier niet onzeker over en doe ik echt wat goed voelt. En ervaringen uitwisselen met andere mama’s (en papa’s) is ook erg fijn. Zo kunnen we elkaar helpen en steunen waar nodig is. We doen allemaal ons best.

Dit jaar ging ze voor het eerst naar de opvang en dat vond ze erg moeilijk. Huilen, van slag zijn, heel spannend vinden etc. Nu, eind 2017 is dat gelukkig helemaal goed. Met een hoop geduld en liefde van de gastouder heeft ze daar haar plekje gevonden.

Dit jaar zijn we als gezin meerdere keren weg geweest; weekendje naar Texel, klein weekje Frankrijk, weekendje Schoorl en onze eerste vliegvakantie met Lot naar Lanzarote. Heerlijk genieten van de tijd met elkaar en de familie.

Dit jaar is Lot wel eens ziekjes geweest. Ze heeft de 6e ziekte gehad, meerdere keren goed verkouden en toen ze een half jaar oud was bleef ze maar spugen. Geen idee wat dat toen was, gelukkig was het de volgende dag over. Hartbreaking om je kleinte zo ziek te zien.

Dit jaar kreeg Lot naast borstvoeding haar eerste hapjes. Vies dat ze dat vond! Het heeft zeker een maand of 2 geduurd voordat ze het beter begon te eten. Nu is bijna alles ‘mmm’ en begint ze al te smakken als ze eten ziet (alleen een afbeelding is soms al genoeg).

Dit jaar kreeg Lot een spreidbroekje voor haar heupdysplasie. En ook dit jaar mocht ze deze gelukkig weer af. Hoe is dit ervaren heb kun je hier lezen.

Dit jaar zijn ook veel vriendinnen verliefd geworden op Lot (als ze dat al niet waren in 2016). Ik mag eigenlijk niet zonder haar langskomen of er worden cadeautjes opgestuurd. De onvoorwaardelijke liefde die zelfs mijn vriendinnen hebben voor mijn kind. Dat vind ik zo lief! Helaas ben ik er ook achter gekomen dat sommige vriendschappen verwateren. Dat vind ik soms best jammer. Ik heb het echt niet altijd over Lot, maar ze is een groot deel van mijn leven en eigenlijk heel mijn hart. Wanneer mensen dat niet interessant vinden doet dat pijn. Toch kan ik het wel relativeren en heeft het zo goed als een plek gekregen.

Dit jaar vierden we dat ons meisje 1 werd! Gewoon 1 heel jaar is ze al bij ons! Zo bijzonder en ongelooflijk snel hoe de tijd voorbij vliegt. De cakesmash, uitnodigingen en alle voorbereidingen deed ik zelf. Klik hier voor mijn blog hierover.

Dit jaar was het jaar dat ik ontzettend veel zorgen heb gemaakt om mijn schoonzusje. De meesten van jullie weten dit niet, omdat ik er vrij weinig over vertel. Maar ik wil eerlijk en open zijn over alles, dus ook over dit. Ze heeft al jaren de ziekte van Lyme en is zo ziek dat ze al jaren aan huis gebonden is. Haar dagen bestaan eigenlijk uit het voor zichzelf zorgen. Ze kan niet werken, niks. In Nederland is dit geen erkende ziekte, dus is ze na een hele lange zoektocht onder behandeling in Brussel. Echter ging het deze december bergafwaarts met haar. Ze had last van aanvallen waarbij ze zich beroerd, duizelig, misselijk en moe voelde. Ze kon niet meer praten, zag wazig, benen die trillen en handen die gingen tintelen. De ambulance is 2x gebeld. Ze komen wel, doen een check maar kunnen haar verder niet helpen. Jullie snappen dat wij (als familie en vriendinnen) zich enorm zorgen hebben gemaakt. De feestdagen waren ook niet zoals ze hadden moeten zijn. Ze heeft nu gelukkig geen aanvallen meer, maar haar lichaam is nog ontzettend zwak en het herstel na de aanvallen gaat traag, heel erg traag. Maar ze is een echte vechter! Ik typ dit met tranen in mijn ogen, ze is zo lief en ik hou ontzettend veel van haar. Wat een zorgen kun je dan hebben, terwijl je zo machteloos staat. Ik ga jullie hier in 2018 meer over vertellen.

EFDB45C7-5ED9-4B16-B747-736358843379

Lot was nog geen 2 maanden oud toen we 2017 in knalden! Wij waren in Arnhem en hebben daar een rondje buiten gelopen. Ons lieve meisje zat fijn in de draagdoek en heeft overal doorheen geslapen. Dit jaar knallen wij samen met mijn ouders in Zeeland 2018 in! Op een nieuw jaar waar wederom vast prachtige dingen staan te gebeuren. Ik wens jullie allemaal een fijne jaarwisseling en dat al jullie dromen in 2018 uit mogen komen. Bedankt allemaal voor het lezen en…. tot volgend jaar!

Liefs, Marinka

11 gedachtes over “2017 – Een persoonlijke terugblik

  1. wilmaaablog zegt:

    Wat mooi om te lezen. Jammer van vriendschappen die verwateren. Ik ben heel blij dat ik jullie heb leren kennen en wij gaan elkaar meeten in 2018 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s