Heupdysplasie

 

Één van Lots eigenschappen is eigenwijs. Dat was ze al tijdens de zwangerschap in mijn buik. Veel echo’s gingen niet vanzelf (uiteindelijk moest het inwendig, lukte het na veel springen en wiebelen, of werd er een nieuwe afspraak gemaakt). Zo lag Lot dus heel lang overdwars in mijn buik. Het zal wel lekker gelegen hebben. Bij 35 weken wilden we in het ziekenhuis een draaipoging gaan doen. Nog net daarvoor had ik een afspraak en echo bij de verloskundige en jullie raden het misschien al, onze frummel lag goed! Yay! Toch heeft dat lang overdwars liggen wel een gevolg gekregen.

Bij kinderen die lang overdwars gelegen hebben maken ze uit voorzorg bij 3 maanden een extra echo om naar de stand van de heupen te kijken. Zo ook bij Lot. De echo maken ging niet zo makkelijk. Lot moest heel hard huilen en wilde niet graag stil liggen. Toch zagen ze direct iets op de echo wat niet helemaal goed was, dus hebben we direct daarna foto’s gemaakt van haar heupjes. Wat een ‘feest’, het aantal decibellen liep aardig hoog op. Je kan zo’n kleintje natuurlijk ook niet uitleggen wat er allemaal gebeurd. Een week later kregen we via de jeugdarts van het CB het bericht dat Lot heupdysplasie had. Balen natuurlijk, maar we hadden het al aan zien komen. Toen Lot ongeveer 4 maanden was zaten we bij de orthopeed. Hij vertelde ons dat Lot een lichte afwijking had aan haar rechterheup. De heupkop duwde niet genoeg in de heupkom en dit is wel nodig. Anders schiet de heup steeds uit de kom en daar gaat ze later last van krijgen. Ook een lichte afwijking is niet goed natuurlijk, dus ze kreeg een spreidbroekje. Dezelfde middag zat ik nog bij het bedrijf dat gespecialiseerd is in hulpmiddelen aanmeten. Lot kreeg een zogeheten pavlikbandage. Dit zat om haar romp, schouders en vervolgens onder haar knieën en om haar voetjes. Deze werden in een bepaalde stand geduwd, zodat haar heupen goed in de kom gedrukt werden. Al met al heeft ze dit harnas een week gehad. Het zat totaal niet goed, haar ene voet zat heel strak tegen haar lijfje gedrukt en de andere niet. Dan schoot het weer los.

In overleg met de orthopeed is toen gelukkig snel gesloten dat Lot een campspreider kreeg. Deze zit alleen om haar heupen met een stralen constructie om haar benen gespreid te houden. Op haar rug is het grotendeels gemaakt van plastic. Met klittenband moest ik het strak om haar benen dichtmaken. De spreidbroek moest ze 23 uur per dag om. Dat ene uurtje dat niet hoefde ben je eigenlijk al kwijt aan het verzorgen van je kind.

Regelmatig had ik controle bij het bedrijf in hulpmiddelen. Zij stelden het spreidbroekje steeds opnieuw af omdat Lot natuurlijk bleef groeien. Na twee maanden hadden we de eerste controle in het ziekenhuis bij de orthopeed. Spannend hoor! De foto’s lieten zien dat de dysplasie aanzienlijk minder was geworden, maar nog niet voldoende om het spreidbroekje af te doen. Gelukkig hoefde ze ‘m nu alleen nog maar ‘s nachts om. Weer twee maanden later (Lot was inmiddels 8 maanden) zaten we weer bij de orthopeed en kregen we goed nieuws te horen. Haar heupjes zagen er goed uit en het spreidbroekje was niet meer nodig! YAY!

Hoe heb ik een spreidbroekje ervaren?
Ik vond het zelf niet heel erg dat ze een spreidbroekje had. Natuurlijk had ik het liever helemaal niet gehad, maar het was gewoon even nodig. De pavlikbandage werkte voor ons niet fijn. Het was ook best een werkje om dit goed om te doen. Het bovenste gedeelte kon wel onder haar kleding (wel boven haar romper natuurlijk) en ik kocht grote sokken en slofjes om haar voeten warm te houden. ‘Even’ verschonen was er ook niet meer bij. Dat duurde gewoon wat langer. De campspreider werkte voor ons beter. Deze zat sneller om, al is het wel een breed ding. Lot paste niet meer in de autostoel mèt spreidbroek. Safety first, dus dan maar even geen spreidbroekje. Volgens mij kun je wel een autostoel die breder is huren waarbij ze het broekje wel aan kunnen houden. Verder is het even opletten welke kleding ze aan kreeg. Er moet wel wat rek in de broekjes zitten, anders was ze snel bij haar kruis gescheurd. Verder was Lot nìèt zielig. Ze vond het broekje wel interessant en deed er ook alles mee. Ze speelde lief, was nog altijd even vrolijk en sliep er niet anders door. Wat ik ook erg fijn vond was het dragen van Lot in de draagdoek en draagzak. Hierdoor werden haar heupjes ook goed gedrukt en hoefde ze haar spreidbroek even niet om. En je kindje fijn dicht bij je, win-win!

1D0AEFD8-770E-4AE0-B75D-F0B48313991D

Toch typ ik dit met een beetje een gespannen gevoel in mijn buik. Lot is net 1 geworden en morgen hebben we weer een afspraak bij de orthopeed. Hopelijk de allerlaatste! Ik heb gisteren al foto’s laten maken van haar heupjes en nu hoop ik zo ontzettend dat de stand nog steeds goed is! In principe is er geen reden om te denken dat ze nu opnieuw een spreidbroekje moet, maar je weet maar nooit of de uitslag goed is. Pfff, ik vind het maar spannend hoor! Duimen jullie met me mee?

Liefs, Marinka

 

 

Een gedachte over “Heupdysplasie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s