Mama

Astrid is op 13 juli ‘17 bevallen van een gezonde dochter: Olivia-Mae. Toch zit ze niet op een roze wolk. Ze is jaren geleden haar moeder verloren en ze mist haar na de bevalling meer dan ooit. 

13 juli 2017, 03:44 uur en daar is ze eindelijk, Olivia-Mae, onze prachtige dochter. Maar dat is niet haar enige naam, we hebben haar een tweede naam gegeven wat jammer genoeg totaal niet past bij de rest, maar wat wel een hele bijzondere betekenis heeft. Trudie, de roepnaam van mijn moeder. Jawel, de roepnaam want de voluit heette ze Geertruida, maar dat is toch wel echt een beetje oubollig..

44E70E66-1E5D-41CB-8055-2D12BC40AD6E

Op mijn 15e ben ik mijn moeder verloren. De allerliefste en sterkste vrouw die ik ooit gekend heb heeft het helaas niet mogen winnen van de kanker. Ik denk dat iedereen wel iemand in zijn omgeving heeft die vecht tegen deze slopende ziekte en herkent wat een oneerlijk gevecht dit is. Lang heb ik getwijfel om mijn dochter de naam van mijn moeder mee te geven. Ik wilde het graag moderniseren maar na maanden prakkiseren ben ik tot de conclusie gekomen dat er gewoon echt niets moderns van te maken valt. Toen wilde ik haar eigenlijk niet meer vernoemen. In de laatste weken voordat ik ben bevallen heb ik tóch nog besloten om wel te vernoemen omdat ik het gewoon bijzonder vind, dan maar geen hippe tweede naam!

Even terug naar die donderdag, 13 juli 2017. Daar zit je dan als kersverse moeder, nog in het ziekenhuisbed, met je eerste kindje naast je. Alles is gelukkig goed gegaan en je zit op een roze wolk. Tenminste dat denk je en dat is wat men van je verwacht, die roze wolk. Ik wist eigenlijk nog niet zo goed of die wolk wel zo roze was, alles was zo snel gegaan en nog steeds ging veel een beetje langs me heen. Een blik werpen op je dochter en het warme gevoel krijgen van: dat is míjn dochter. Ik had het niet, misschien dat ik even moest wennen? Tuurlijk hield ik gelijk van haar maar ik moet eerlijk zeggen dat het daar even bij bleef. Wat is er mis met mij? Ben ik niet gemaakt om moeder te worden? Hoe kan het dat ik niet één ben met mijn dochter? Het voelt als een taboe, deze berichten had ik nooit gehoord van niemand niet. De eerste dagen was wennen en gelukkig is daar dan de kraamzorg zodat je zelf even goed kunt uitrusten en aansterken. Ik had overigens niet verwacht dat je lichaam zo’n optater krijgt van de bevalling. Na een week neemt de kraamzorg afscheid en moet je het zelf oppakken. Bij ons viel álle structuur weg en daar werd Olivia-Mae chagrijnig van waardoor wij ook chagrijnig werden. Het gevoel dat mijn wolk niet roze was ging niet weg en werd niet minder. Ik snapte er niks van, ik zou toch juist dolgelukkig moeten zijn? We wilden heel graag een kindje, we hebben een prachtige gezonde dochter. Waarom bén ik dan niet dolgelukkig? Ik voelde me niet blij en was bang voor een postnatale depressie.

Zoals het wel vaker gaat, zit het verdriet een beetje in mij verstopt. Na praten en nadenken kwam aan het licht dat ik gewoon naast ook wel blij eigenlijk gewoon heel erg verdrietig was dat ik deze ervaring niet meer kan delen met mijn moeder. Het onwetende wat ik tijdens mijn zwangerschap ook al een beetje had was nu nog 100 x erger geworden.

Hoe is het bij mijn moeder gegaan? Hoe was ik als baby? Wat mijn vader nog wel wist te vertellen is dat mijn broer 2 weken te laat werd geboren, de eerste bevalling dus. Zal dit mij dan ook overkomen zijn? Is ze ingeleid? Nee, niet ingeleid. Sowieso vraag ik me af of een bevalling altijd op die van je moeder lijkt. Uiteindelijk bij mij niet, wat ik hier en daar aan herinneringen bij elkaar heb kunnen sprokkelen is dat mijn moeders eerste bevalling héél lang duurde. Achteraf ben ik op 42 weken bevallen, check hetzelfde, niet ingeleid, check hetzelfde maar mijn bevalling heeft nog geen 4 uur geduurd dus misschien slaat het wel helemaal nergens op. Na de kraamweek komen ook de welbekende kraamtranen nog even de hoek omzeilen en je kon me opvegen, écht. Ik moest om elke piep huilen en ik kon soms gewoon niet meer stoppen. Wat ook niet mee hielp is dat ik, ik dacht fantastische pilletjes had gekregen van mijn huisarts die ervoor zorgen dat er geen stuwing op gang kwam. Ik wilde geen borstvoeding geven en uiteindelijk was het zeker fijn dat ik ook nergens last van heb gehad. Een minder fijne bijkomstigheid was dat één van de bijwerkingen was: depressie. Al met al dus een kak combinatie!

D18D5433-F87B-4095-A98E-7C7918CE386E

Gelukkig heb ik wel een hele lieve schoonmoeder, die zeker 10 pluimen verdient! Want hoe moeilijk is het voor haar ook om je schoondochter te steunen en te adviseren maar om niet op te dringen en te irriteren? Zéker nog met hormonen die alle kanten opschieten. Ik wilde veel zelf doen want ‘iedereen deed het toch zelf’ en eerlijk is eerlijk, je eigen moeder heeft schijt aan wat je wilt en komt je gewoon helpen omdat ze je moeder is. Ik vond het lastig om hulp toe te laten en aan de andere kant vond ik het ook moeilijk dat iedereen om me heen een moeder heeft die bijspringt en in advies geeft. Even gezellig met je moeder op pad, wat zoiets simpels is voor vele, is voor mij helaas iets wat niet kan.

Nu ben ik inmiddels 16 weken moeder en nog steeds blijft het soms lastig, emoties kunnen nog steeds de bocht uit vliegen. Ik kan enorm blij en gelukkig zijn maar zo af en toe ook een baksteen in m’n maag hebben en verdriet hebben. Inmiddels voel ik me wel één met mijn dochter voel ik één en al verbonden, het had gewoon eventjes tijd nodig. Ik ben absoluut niet zielig, heb gelukkig veel lieve mensen om me heen en alles gaat hartstikke goed maar ik wil hierbij wel een beetje de taboe doorbreken van de welbekende roze wolk. Het is niet erg of raar dat je wolk niet roze is, het krijgen van een kindje is best een rollercoaster en er komt soms veel meer naar boven dan je in eerste instantie denkt. Het is heel mooi en heel heftig tegelijk.

C4D79E47-8BAA-4B2C-A62F-C59A54F14433

 

8 gedachtes over “Mama

  1. Jacqueline zegt:

    Jeetje Astrid,wat heb je dit mooi verwoord! Dit zijn momenten die je het liefst wil delen met je moeder,maar helaas heeft ze verloren van die rot ziekte!

    Weet dat de deur altijd voor je open staat,we houden van je!

    Je schoonmoeder

    Like

  2. Xandra zegt:

    Wat knap van je dat je dit hebt opgeschreven, maar wat heb je het prachtig gedaan. Zo herkenbaar voor zovelen, maar de meeste mama’s durven het niet te vertellen uit angst voor de reacties. Olivia-Mae zal van haar lieve moeder zeker de herinneringen aan haar oma,die ze nooit heeft gekend, mee krijgen.

    Like

  3. Gitty zegt:

    Wat prachtig omschreven Astrid. Ik zit hier met tranen in mijn ogen (en vol hormonen) jouw verhaal te lezen. Knap van je om dit zo mooi op te schrijven. En inderdaad uit ervaring weet ik dat die roze wolk alleen maar een mooie gedachte is.

    Like

  4. Jessica Prosman zegt:

    Lieve As, wat zijn wij ontzettend trots op jou!! Op hoe alles toch maar ff doet.. maar ook op hoe sterk je bent om dit met andere te delen, powervrouw!

    Dikke kus Jess

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s