Mijn kraamweek

Jeeeeh, Lot is geboren! Even gemist hoe dat ging? Hier staat mijn bevallingsverhaal.

Het was inmiddels al wat later op de avond en de artsen besluiten dat het beter is dat we een nachtje in het ziekenhuis blijven. Wanneer ik alleen al rechtop ga zitten val ik al bijna flauw. De nacht komen we aardig goed door. Wat is dat wennen zeg, ligt opeens je dochter naast je in een bedje! Het liefst wil ik de hele tijd kijken hoe ze slaapt, haar kusjes geven, aanraken en knuffelen. Maar ik moet slapen, mijn lijf is moe. Lot moet ’s nachts nog spugen, ze is misselijk omdat ze tijdens de bevalling wat bloed heeft binnengekregen. Zo sneu, lig ik daar als nieuwbakken moeder en ik kan haar niet helpen. Snel roep ik mijn man uit bed en druk ik wel 10x op de knop voor de verpleegkundige. Het valt allemaal mee, Lot krijgt schone kleertjes aan en ik ga even plassen. Rechtop zitten… ik voel me alweer duizelig worden. Het gaat gelukkig goed, ze hoeven me niet van de vloer te schrapen. De volgende ochtend mag ik onder leiding van twee verpleegkundigen douchen. Wat voelt dat héérlijk zeg! Ik sta nog flink te wiebelen op m’n benen, maar ik ben schoon én ik mag naar huis. We bellen meteen de kraamzorg dat we naar huis mogen.

T’is maar een heel klein stukje van het ziekenhuis naar ons huis. We wonen in een hofje waar je eigenlijk niet met de auto voor de deur kan komen. Gelukkig zit de paal die aan het begin van de straat staat los en kunnen we er toch met de auto door. Die 50 meter kan ik anders écht niet lopen. Wanneer Matthijs de paal eruit haalt zie ik al iets aan z’n gezicht… ons huis is al versierd! Waar ik de dag van m’n bevalling vol adrenaline zat en weinig plek had voor kraamtranen, stroomden ze nu over m’n gezicht! Wéér was daar onze lieve, fijne familie die ons huis fantastisch hadden versierd!

35B8D25A-B638-488E-A8F0-C6BB5DDC8DD5
Dát was fijn thuiskomen! Overal was aan gedacht, zo fijn. Ik hoefde alleen maar lekker te gaan zitten en genieten. Ik merkte dat ik nog steeds heel moe was. Na een uurtje ging de familie naar huis en niet veel later kwam de kraamverzorgster, Jolande. Wát een leuke, vlotte vrouw! Ik mocht mijn verhaal vertellen, ze zorgde dat ik fijn in bed kon liggen en rusten.
Matthijs en ik hebben er bewust voor gekozen om de kraamweek rustig te houden en vooral met z’n drieën door te brengen. De eerste dagen vond ik zelf behoorlijk tegenvallen. Dat het dáár beneden zeer doet, oké… logisch, ga ik niet over klagen. Daar zijn mega pakken kraamverband voor uitgevonden. Wat ik wél lastig vond is dat ik nog zo wiebelig was de eerste paar dagen. Naar de badkamer lopen kon ik niet alleen, bang om flauw te vallen. Ook plassen ging nogal soepel, iets té soepel. Ik voelde niet wanneer ik moest, dus ik ging maar iedere twee uur. Ging prima, moest ik alleen wel uit m’n bed zien te komen.

Waar we ook regelmatig ons bed voor uit moesten was de kleine blondie. Ineens werd duidelijk dat een dag 24 uur heeft. Iedere drie uur stond er een wekker voor een voeding, schone luier, temperaturen, warme kruikjes en een nieuwe notitie in het kraamboekje. Erg handig om het direct op te schrijven, want serieus… na een bevalling is de enige juiste benaming voor je hersens; zeef. Ik hoop dat het ooit nog goed komt… hoewel het wel een perfect is excuus als ik weer eens met de helft van de boodschappen thuiskom.

Vier dagen na m’n bevalling voelde ik me een stukje beter en kon ik ook voorzichtig weer naar beneden. Dát was fijn. Even een andere omgeving dan alleen maar de slaapkamer en Matthijs had een mooie bos bloemen gekocht, wat een verrassing! Dezelfde dag kreeg Lot ook haar hielprikje, zo zielig! De verloskundige moest flink knijpen en Lot huilde en huilde maar. Ik trouwens ook, hormonen he?! Zit niet aan m’n kind! Ze zag ook nogal geel. Dat doen alle baby’s, maar de verloskundige wilde toch checken of Lot’s bilirubinegehalte niet te hoog was. Dat betekende nog meer bloed uit dat kleine enkeltje drukken en nog meer tranen. Mijn moederhart huilde mee, maar mijn verstand wist natuurlijk dat dit nodig was. Dezelfde middag kregen we al de uitslag van het lab dat het allemaal oké was. Geen extra controle of opname, fijn!
Tijdens de zwangerschap heb ik besloten dat ik graag borstvoeding wilde geven. Het leek me mooi, natuurlijk, gezond en fijn. De voedingen op zich liepen wel, maar oeioeioeiiii wat moest ik zelf even doorbijten. Mijn tepels waren gevoelig en stuk, ook wel tepelkloven genoemd. Niet echt fijn. Wanneer Lot aanhapte was het echt tandenbijten. De tranen stonden me soms in de ogen (deze keer niet door de hormonen ;)). Ik probeerde van alles, tepelhoedjes zodat ze niet direct op de huid zou happen, PureLan van Medela, mother mates…. Feit was dat ik er even doorheen moest. Na drie weken had ik nergens meer last van en tot op de dag van vandaag (Lot is nu 6 maanden oud) geef ik borstvoeding zónder pijn.

Eerste keer naar buiten deden we precies een week na de bevalling. Het rondje was klein, maar o wat heerlijk om weer uit huis te zijn. We hebben meteen alle geboortekaartjes op de bus gedaan! Tot op de dag van vandaag ben ik erg blij met het resultaat. Op de site kon ik het kaartje zelf ontwerpen, dus het is precies geworden zoals we zelf wilden. Via andere kanalen (appjes en social media) wist iedereen natuurlijk al dat Lot geboren was, maar het versturen van het kaartje maakt het voor mij wel compleet. Iedereen mág het weten, iedereen mag haar zien. Je bent zo trots op je kind! Ik voelde me weer oké, dus alle visite was welkom! Uiteraard waren haar opa’s en oma’s al vaker langsgeweest, haar overgrootopa en oma en een aantal hele goede vriendinnen van mij ook.

Na een week was het ook tijd om afscheid te nemen van onze kraamverzorgster. Tijdens de kraamweek zorgde zij voor mij en Lot, ons huis en bracht structuur. Ze heeft ons een goede start gegeven. Ze vertelde ons over hoe we Lot veilig in bad konden doen, hoe je luiers moet verschonen, temperaturen, billies van Lot wegen, welke vitamines we moeten geven na de kraamweek, ze hielp met de borstvoeding, vroeg hoe de nachten gingen (lees; Lot heeft de eerste nacht thuis alleen maar gehuild, konden wij overdag even slapen terwijl zij voor Lot zorgde) en niet te vergeten de lekkere ontbijtjes op bed, fijne gesprekken en het schone huis. Toch was het na een week goed. Voor ons voelde het ook goed, dit konden we zelf. We hebben haar verwend met een cadeau (dit vonden we prettig, jaaaa het is háár werk, maar o man wat deed ze dat goed en wat hebben we dat gewaardeerd). Gelukkig was Matthijs na de kraamweek nog twee weken vrij, zo hadden we alle tijd om te wennen én te genieten van dit nieuwe leven.

BFCED369-C56A-473C-B8B4-38814131AEE5

Hoe was jullie kraamweek? Hadden jullie een fijne kraamverzorgster? En kwam er bij jullie meteen al veel kraamvisite of hebben jullie een kraamfeest gehouden?
Volgende keer vertel ik jullie over toffe kraamcadeaus die áltijd goed zijn (en nee, het zijn geen cadeaubonnen ;))

Liefs, Marinka

Een gedachte over “Mijn kraamweek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s