Mijn bevallingsverhaal

Hi lieve Lot, daar ben je dan!

IMG_7602

De aftrap van de mommy blogs is meteen hét meest intieme verhaal om te vertellen, namelijk mijn bevallingsverhaal. Toen ik zelf zwanger was van onze frummel (onder die naam ging ze toen nog door het leven), verslond ik alle bevallingsverhalen die ik maar kon vinden. Waarom? Ik denk om mezelf een beter beeld te geven wat me te wachten stond. Ik heb boeken gelezen, cursus zwangerfit gedaan, blogs gelezen, naar voorlichtingen van de verloskundige geweest etc. Kún je je op een bevalling voorbereiden? Ik denk het wel. Kún je weten wat je te wachten staat en hoe het voelt? Nee, dat denk ik niet. Iedere bevalling is anders en iedereen ervaart een bevalling anders. Pak er maar een kopje thee bij en ga er maar even voor zitten, want dit is mijn bevallingsverhaal.

Om het goed te vertellen begin ik iets voor de bevalling. Mijn uitgerekende datum was 27 oktober en inmiddels is het al een week later. Bij 41 weken werd ik gestript (ook dáár heb ik internet voor afgestruind, wát is het precies en hóé gaat het voelen?!). Het is niet echt heel prettig, ietwat pijnlijk ook. Maar het is te doen. Frummel wordt er wakker van. Die dag heb ik veel harde buiken en voel ik me niet zo lekker. Zou het dan eindelijk gaan beginnen? Helaas zet het niet door. Bij 41+2 weken word ik weer gestript, zonder resultaat. Bij 41+4 weken heb ik extra controles in het ziekenhuis. Een CTG en echo wijzen uit dat ons meisje het nog prima heeft bij mama in de buik. Die dag word ik wéér gestript. Bij 41+6 word ik voor de vierde en laatste keer gestript (tóch maar proberen, ‘alles’ is beter dan te worden ingeleid). Maar helaas voor mij, ook deze keer komt de

IMG_7717

bevalling niet spontaan op gang. ’s Avonds heb ik een afspraak in het ziekenhuis om te kijken of het nodig is een zogeheten ballonnetje te plaatsen om de baarmoedermond te rijpen. Dit blijkt niet nodig, omdat ik al voldoende ontsluiting heb. Na nog een CTG mogen we naar huis om te slapen. Nouja, slapen…. Plafonddienst had ik. Mijn buik was onrustig en deed zeer. Ik was ook he-le-maal op. En dan de zenuwen… Wij wisten namelijk dat we de volgende ochtend héél vroeg weer in het ziekenhuis moesten zijn, ik werd ingeleid!

 

Niet echt uitgeslapen, vol spanning én met een lege autostoel reden we ’s morgens naar het ziekenhuis. We kregen een eigen suite, heel fijn. Om 7.30uur kreeg ik weer een CTG, alles zag er goed uit. De dienstdoende verloskundige vertelde ons wat er die dag zou gaan gebeuren en hoe het inleiden in z’n werk gaat. Tijd om te strippen, alleen deze keer in de betekenis die ik voor de zwangerschap al kende, uit de kleren dus! Rond 8.15uur werden mijn vliezen gebroken. Dát voelt gek zeg! Totaal niet pijnlijk, maar alsof je in je broek plast en het stopt maar niet! Er werden elektroden op frummels hoofd geplaatst om zo de hartslag te volgen. Ik kreeg een ontzettend lelijke onderbroek aan (zo’n netje mét kraamverband… ja je weet wel, die enorme schuiten, formaat luchtbed). Op dat moment kan het je vrij weinig schelen. Rond 8.30uur werden de weeënopwekkers aangezet en lag ik vol draadjes en nog met praatjes in bed. Let’s do this!

Al vrij snel voelde ik de weeën, nog lang niet regelmatig en nog goed op te vangen. Mijn pech was dat er die dag in het ziekenhuis meerdere vrouwen aan het bevallen waren en de verloskundige in een spagaat verkeerde. Er was nogal weinig tijd voor mij. Rond 13.30uur waren de weeën heel pijnlijk, heftig en vooral heel veel! Adempauze? Dat had ik niet. Alleen maar weeën, ik was in paniek. Wegpuffen, hóé dan? Mijn man pufte zich ook een ongeluk, veel hielp het helaas niet. Ik begon verkeerd te ademen en ging hyperventileren. Mijn armen begonnen te tintelen. Toen de verloskundige rond 14.00uur ein-de-lijk kwam voelen hoeveel ontsluiting ik had, zei ze……. 4cm. Whut?! Hoe dan? Nu moeten jullie weten dat ik al met 2 à 3 cm binnenkwam die ochtend. Ik kón niet meer. Epidurale, NU! De verloskundige ging me nog precies uitleggen wat de risico’s zijn van de epidurale. Het kon me werkelijk niks schelen. Nú, prikken alsjeblieft! Gelukkig was er op de O.K. vrij snel plek. Nu komt er een heel charmant stukje waar ik nu heel hard om kan lachen. Op dat moment iets minder. Ik was helemaal in paniek, hyperventileren en niet te vergeten dat ik nog steeds in de weeënstorm zat. Ik heb geroepen dat ik dood ging. Jup, echt waar…serieus. Daar ging m’n voornemen om me fatsoenlijk te gedragen. Hup, weg. Alle artsen, verpleegkundigen, CO-assistenten en God knows wie er allemaal rondliepen daar hebben me gehoord. Ze zullen wel gedacht hebben; “Daar heb je er weer zo één”. Kon me niks schelen. De ruggenprik zelf was nog wel even spannend, want zoiets moet wel goed gezet worden. Verlamd raken zat ook niet echt in mijn planning. Lastige was dat ze die weeënstorm ook niet even uit konden zetten, maar ik wel heel stil moest zitten. In mijn hoofd zat ik stil, maar mijn lijf werkte niet mee. Wiebelbenen, stomme weeën ook. Toch is het prikken gelukt en ongeveer 20 minuten later was ik weer mezelf. Of volgens de arts, die me alleen kende van de doodsangst, “een heel ander mens”.

Poeeeeh, even rust. Terug op de kamer werden alle draadjes weer aangesloten en lag ik rustig op bed. Op de monitor kon ik precies zien wanneer ik een wee had, ik voelde ze nauwelijks. De epidurale stond nog niet eens hoog, een klein beetje was al voldoende. Even ontspannen, even lekker liggen. Om 16.00uur zat de dienst van de verloskundige er op en kwam er een andere verloskundige, Esther. Haar kende ik al van de avond daarvoor. Ze kwam meteen gedag zeggen en even voelen hoeveel ontsluiting ik had. Volledige ontsluiting. Wow, dat had ik niet verwacht! Wat fijn! We besloten samen de ruggenprik heel laag te zetten en te wachten wanneer ik persdrang kreeg. Eigenlijk lag ik nog best lekker ontspannen. Dat duurde tot ongeveer 18.15uur, nét toen Matthijs z’n bord met eten voorgeschoteld kreeg. Ik heb nog nooit iemand zo snel bami met saté naar binnen zien werken!

Rond 18.30uur was het dan écht zo ver. Je hebt het gevoel alsof je enooooorm moet poepen (sorry!). Esther en verpleegkundige, Marjolein, kwamen in de suite en het kon gaan beginnen. De uitdrijvingsfase was waar ik van tevoren het meest tegenop zag. Alsof je een paraplu in je truus openklapt en daarna weer eruit moet trekken, niet echt fijn dus. Maar ik kon (en wilde) niet meer terug. De weeën waren weer heftig, maar dit keer kon ik er wat mee. Persen, persen en persen. Ik kon wel vijf keer op één wee persen, best veel. Tussendoor kon ik eventjes bijkomen en huppa… weer door! Ik voelde op dat moment zo’n oerkracht, heel bijzonder. Esther en de verpleegkundige waren ook top! De sfeer was ontspannen, ze wisten me te motiveren en ik voelde niet de paniek die ik die middag had ervaren. Dit kon ik! Tussen de weeën door had ik zelfs tijd om te kletsen en grapjes te maken, best gek als ik daar nu aan terugdenk. Marjolein heeft tijdens de bevalling ook foto’s gemaakt (jup, ook down under) en die bekeek ik tussen de weeën door. Heel tof om te zien! Elke keer kwam haar hoofdje dichterbij. Na iets meer dan 30 minuten persen was ze er….bijna! De aller-aller-laatste wee liet nogal lang op zich wachten, terwijl haar hoofdje al even stond. Niet het fijnste moment dat de weeën besloten pauze te nemen. Marjolein draaide heel snel de weeënopwekkers omhoog en hoppa…. Daar was ze dan!

IMG_7748Ein-de-lijk! Ons mooie, lieve meisje, LOT! We mochten haar naam uitspreken, haar knuffelen en kussen. Ze werd direct bij neergelegd en ze huilde zachtjes. Wat zal dat voor zo’n kleintje ook een ervaring zijn zeg. Zo zit je maanden veilig bij mama in de buik en zo ben je er binnen een dag uit. Koud, licht en allerlei prikkels. Zelf ademen en drinken. Mijn man heeft de navelstreng doorgeknipt en toen was ik even vergeten dat je ook nog de nageboorte hebt. Het ging compleet langs me heen. Ik was alleen maar bezig met het mini mensje dat op m’n borst lag. Gelukkig verliep de nageboorte soepel en snel. Esther twijfelde alleen of ik naar de OK moest voor de hechtingen (Lot wilde er met haar elleboog én hoofd tegelijk uit, dat past niet). De gynaecoloog kwam even kijken en kon de boel ter plekke hechten. Drie hechtingen later (die ik nauwelijks gevoeld heb, aangezien hij zo slim was de epidurale even flink hoger te zetten) konden we echt genieten. Knuffelen, knuffelen en nog een knuffelen. Na een uurtje werd Lot gewogen en gemeten (3910gram en 53cm) en aangekleed. Het te gekke pakje van noppies, maat 50, pastte haar nauwelijks. Gelukkig ben ik nogal van het voorbereiden en had ik kleertjes in meerdere maten meegenomen. We hebben daarna onze ouders, mijn broertje en Matthijs z’n zusje gebeld. Zij werden allemaal voor het eerst oma, opa, oom of tante. Ze zijn diezelfde avond nog een uurtje geweest om Lot te bewonderen.

Die nacht zijn we in het ziekenhuis gebleven, omdat ik ontzettend moe was en al bijna flauwviel wanneer ik probeerde rechtop te zitten. De volgende ochtend zijn we met gevulde autostoel en nog veel meer gevulde harten van liefde naar huis gereden, waar ons direct een verrassing te wachten stond. Wat die verrassing is? Dat vertel ik je de volgende keer!

Wat doe jij om je voor te bereiden op de bevalling of hoe is jouw bevalling geweest? Ik lees het allemaal graag!

Liefs, Marinka

 

 

4 gedachtes over “Mijn bevallingsverhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s